Vader en dochter op bouwreis: “Mooi hè, pap?”

Als je bij Dominique van Hees thuis komt, refereert een grote foto op de deur van haar kamer naar de bouwreis naar Cambodja die ze in 2017 met Habitat maakte, samen met haar vader Patrick. Dat leverde een prachtige gezamenlijke herinnering op die hun altijd bij zal blijven.

Concreet iets doen voor andere mensen
Dominique stuitert van enthousiasme als ze over haar reis vertelt: “Mijn vader was al vaker op bouwreis geweest. Vanaf de eerste keer dat hij ging vroeg ik al of ik met hem mee mocht. Maar je mag pas als je 16 bent. Vorig jaar ging hij weer en toen was ik 17, dus eindelijk kon ik mee. Waarom ik dat zo graag wilde? Omdat je iets doet voor anderen en dan ook nog in het buitenland. Daar leer je zo veel van. Je leert allemaal mensen kennen: de mensen van je eigen bouwgroep en de mensen waar je voor bouwt. En het is supergaaf als je iets voor iemand kunt doen waar hij beter van wordt. Dit is heel anders dan geld geven omdat je zelf bezig bent om van niets iets te maken.”

Vader Patrick is het daar mee eens: “Je doet iets voor mensen die het minder goed hebben dan wij. Ik vind het belangrijk dat mijn kinderen ook zien hoe deze mensen leven. Dit is heel anders dan wanneer je er op vakantie bent. Je ziet het land echt van binnenuit en je komt op plekken waar je anders nooit komt. Natuurlijk, je kunt ook geld geven, maar concreet iets doen met de mensen zelf vind ik veel mooier.”

Contact met de bevolking en de huiseigenaren
Dominique had al veel gehoord over de bouwreizen. Toch ging ze er zoveel mogelijk blanco in. “Mijn vader had uitgelegd dat al zijn reizen zo verschillend waren en dat we ook deze keer niet precies zouden weten hoe het zou zijn. Wel zei hij telkens weer dat het heel emotioneel kon worden.” Patrick legt uit waarom: “Zo’n reis is heel bijzonder en het is ook veel lachen, gieren, brullen maar het is niet alleen maar leuk. Het is soms schrijnend om te zien hoe moeilijk mensen het hebben. En aan het einde van de week, als het bouwen klaar is en het werk ceremonieel overgedragen wordt aan de huiseigenaren, houdt lang niet iedereen het droog. Ik wilde wel dat Dominique zich dat realiseerde.”

Dominique wil later graag iets met kinderen gaan doen, dus ze was blij verrast om te zien dat er kinderen op de bouwplaats in Cambodja waren. “De reisbegeleider had gezegd dat het ook belangrijk was om contact te hebben met de bevolking en de huiseigenaren. Dat ging gemakkelijk. De eerste dag ging ik tijdens de lunch mijn tong uitsteken naar de kinderen die naar ons stonden te kijken. Dan heb je gelijk al een beetje contact. Toen we de tweede ochtend aankwamen kwamen de kinderen al meteen knuffelen. Ze vinden het ook geweldig om spelletjes te doen. Ken je Jan Huigen in de Ton? Dat snapt iedereen meteen.”

… en je leert ook nog bouwen!
Maar er moest natuurlijk ook gewerkt worden. “We hebben een heel huis en een wc hokje gebouwd voor een opa en oma met vier kleinkinderen. Opa en oma hebben allebei HIV, ze konden zelf dus niet al te veel meehelpen. Ze werkten zoveel ze nog konden op het land. Omdat we een heel huis bouwden, was er van alles te doen. Ik ben best wel handig, maar heb in die week nog beter leren zagen en timmeren. Dat komt natuurlijk omdat je het vaak doet, dan word je er vanzelf beter in.

“Eerlijk gezegd ben ik handiger dan mijn vader.” Patrick beaamt dat. “Ze ziet ook sneller hoe je iets moet aanpakken. Dominique heeft zoveel bijgeleerd, dat ze na de bouwreis thuis op haar kamer gelijk zelf aan de slag ging”, vertelt hij niet zonder trots. Patricks twee linkerhanden (zijn eigen woorden) zijn overigens geen enkele belemmering om toch een relevante bijdrage te leveren aan de bouw. “Iedereen is gelijkwaardig en je kunt altijd wel iets doen. Ik werk altijd met mijn hoofd en vind het lekker om een hele week lichamelijk bezig te zijn.”

Vader en dochter sliepen samen op een kamer in het hotel. Er zat nog een meisje van de leeftijd van Dominique in de bouwreisgroep en haar vader had aangegeven dat de twee meiden best met elkaar op de kamer mochten. Dominique zag dat anders: “Ik ga gezellig met jou hoor pap.”
Ook tijdens het werk op de bouwplaats waren Dominique en haar vader vaak samen in hetzelfde team te vinden. “We hadden allebei ons eigen werk, maar af en toe gaven we elkaar even een knuffel. Dan zei ik ‘mooi hè, pap’. Bij Patrick is de gelijkwaardigheid die er was tussen vader en dochter bijgebleven. “Thuis hebben mijn vrouw en ik nog wel eens het laatste woord. Dat is op de bouwplaats anders. Daar ben je gelijkwaardig, je bent samen bouwvakker.”

Relativerend en verbindend
Dominique heeft een topreis gehad. En wat haar vader hoopte, namelijk dat ze zich realiseert dat de luxe waar zij in leeft niet voor iedereen zo vanzelfsprekend is, is gelukt. Dominique: “Ik ben zo intens dankbaar voor wat ik allemaal heb. Ik vind het heel gewoon om met een knop het licht aan te doen als het donker is. Het gezin daar had alleen maar een lampje dat eerst opgeladen moest worden met zonne-energie.” Dat dankbare gevoel was vooral heel sterk toen Dominique net terug was van de reis. “Dat zakt wel een beetje weg hoor. Het is voor mij nu heel gewoon om lekker even de stad in te gaan met vriendinnen enzo. Ik denk er niet altijd aan hoe bijzonder dat voor anderen is. “

Toch ziet Patrick wel veranderingen bij Dominique. “Ze relativeert dingen eerder dat voorheen. En ze heeft natuurlijk haar skills als bouwvakker uitgebreid”, lacht hij opnieuw. Na de reis bleek Dominique ook een goeie organisator. Ze maakte haar profielwerkstuk voor de havo over Habitat. Daarvoor organiseerde ze allerlei acties en sponsoractiviteiten en dat leverde Habitat meer dan 4000 euro op. “Dat heeft ze echt perfect geregeld en daar ben ik enorm trots op”, zegt Patrick.

Een hele week samen werken en samen op een hotelkamer, wat doet dat met je relatie? Dominique vertelt dat ze uit een heel open en liefdevol gezin komt en al een hele goede band met haar vader had voor de reis. “Maar je hebt zo iets gaafs samen gedeeld, daar word je nog closer van.” Dat vindt Patrick ook: “Zo’n reis is echt verbindend. We praten er nog regelmatig over. We hebben er zulke goeie herinneringen aan. Het is mooi dat we dat met elkaar kunnen delen.” Die verbinding ziet Patrick ook met de andere bouwreizigers. “Dat is ook een van de mooie dingen van zo’n reis. Dat je hele warme vriendschappen met de andere bouwreizigers ontwikkelt.”

Dominique heeft haar laatste bouwreis nog lang niet gemaakt. En Patrick ook niet: “Het lukt me sowieso niet meer om nog een keer zonder haar te gaan”, zegt hij lachend. En er zijn nog twee kinderen die graag mee willen. “Volgend jaar ga ik waarschijnlijk met mijn oudste zoon en met Dominique natuurlijk. De kleinste moet nog even wachten, die is pas elf.”

Op 7 maart 2019 vertrekken Dominique en Patrick weer voor een bouwreis, dit keer naar Malawi.
Volg hier het blog van het team.

Tekst: Gerda van der Meer

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.

×