Robin Spitters, jongste bouwreiziger 2017

“Hun hutje was net zo groot als mijn kamer thuis”

Robin Spitters zei niet gelijk ja, toen zijn vader hem vroeg of hij deze zomer na zijn Havo-examen meewilde naar Cambodja. “Hij was twee jaar geleden met leuke, positieve verhalen teruggekomen van zijn eigen bouwreis. Maar ik dacht ‘dan zit ik met allemaal van die oude mannen opgescheept’. Daar had ik niet zo’n zin in. Toen bleek dat er nog twee meisjes van mijn leeftijd bij zouden zijn. En mijn vrienden zeiden allemaal dat ik zo’n grote kans niet mocht laten liggen. Dus ik ging mee. En het was superleuk.”

Superleuk
Met zijn 17 jaar – in Cambodja was hij nog 16 – is Robin een van de jongste bouwreizigers ooit. Hij was onder de indruk van de grote verschillen met het leven in Nederland: “We waren een keer op een lokale markt. De mensen sliepen in hun eigen winkeltje, dat was ook hun woning. Dat was wel heel erg, dat gun je ze niet. We zijn ook in het oude huis geweest van de mensen waar we een nieuw huis voor gebouwd hebben. Als het regende, werd hun bed nat, want het rieten dak lekte. En ze sliepen met z’n allen in een hele kleine ruimte. Mijn kamer thuis is net zo groot als het hele huis van deze mensen. Daarom vond ik het superleuk dat we voor hen konden bouwen.”

Slapen
Die oude mannen bleken behoorlijk mee te vallen. “We pasten prima tussen de volwassenen”, vertelt Robin. “En als we even pauze hadden, gingen we met de kinderen spelen. We hadden een voetbal bij ons, dus we hebben veel gevoetbald. Daar hoef je elkaar ook niet voor te kunnen verstaan. Maar het bouwen vond ik toch het leukst. Het was wel zwaar werk en met die hitte kost dat veel energie. Dat merkte je goed tijdens de busreis naar en van de bouwplaats. We zaten een uur in de bus. De eerste dagen was de stemming nog supergoed en was iedereen fit. Maar de laatste dagen viel er af en toe wel een stilte in de bus of zaten er een paar mensen te slapen.”

Tranen
“We hebben een huis op palen gebouwd en een wc-hokje ernaast. Het was superleuk om te werken met de lokale bouwvakkers. De tolk hielp met vertalen maar als hij er even niet was, kwamen we er met handen en voeten ook wel uit. Aan het eind van de week werd het huis tijdens een speciale ceremonie overgedragen aan de huiseigenaren. Je kon zien dat ze heel blij waren met hun nieuwe huis. Tijdens zo’n ceremonie zegt iedereen wat. Dat is heel emotioneel maar ook heel mooi. We hadden allemaal tranen in onze ogen, zelfs de tolk.”

Over twee jaar weer
Op de vraag of hij nog een keer op bouwreis zou willen, legt Robin uit hoe het geregeld is bij de familie Spitters. “Alle kinderen mogen na hun eindexamen een keer mee.” Is zijn beurt dan al voorbij? Hij moet een beetje lachen. “Ik ben na de zomervakantie naar het VWO gegaan en over twee jaar doe ik weer examen. Dan mag ik weer mee.”

tekst: Gerda van der Meer

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.

×