Aart Wisgerhof

Eerste bouwreis
“In 2001 werkte ik als beursorganisator voor de Jaarbeurs in Utrecht. Bouwgroothandel Stiho was een grote klant van mij. Ik kreeg de directeur Pieter Pelt op bezoek en die vertelde dat zijn bedrijf vanwege een jubileum een grote bouwreis ging organiseren. En jij gaat mee, zei hij. Dat heb ik gedaan en sindsdien ben ik betrokken bij Habitat. Al heel snel was ik bouwreisbegeleider. 32 keer ben ik inmiddels op bouwreis geweest en dat vind ik een groot voorrecht.”

In Nederland
Sinds 2010 is Aart met pensioen. Of beter gezegd, sinds die tijd werkt hij niet meer voor een baas. Want samen met zijn vrouw Ineke is Aart minimaal 2 dagen per week oppasopa van inmiddels vijf kleinkinderen, doet hij aan golf, tennis en andere sporten en klust hij vaak. Als we hem spreken zit hij op de zolder van zijn dochter, waar ook nodig geklust moet worden. “Ik kan nu eenmaal niet stilzitten”, is zijn nuchtere verklaring.

Wat heb je met huizen bouwen?
“Zoals ik al zei, ik kan niet stilzitten. Ik ben niet heel erg technisch, maar als je overal gewoon aan begint, ontdek je soms verborgen talenten. Tijdens een van mijn bouwreizen had ik geholpen met stuken. Toen ik daarna in mijn huis in Nederland een muurtje moest repareren dacht ik: als ik het in het buitenland kan, waarom dan niet in Nederland? Sindsdien heb ik al heel wat muren gerepareerd.“

Belangrijkste taak als bouwreisbegeleider?
“Dat iedereen het enorm naar zijn zin heeft en een ongelooflijk geweldige tijd heeft. Ik vind een goeie sfeer ontzettend belangrijk. Mensen vinden het leuk om een beetje aandacht te krijgen. Onderweg in de bus voer ik veel individuele gesprekjes met iedereen. Als mensen op reis zijn praten ze heel gemakkelijk, dus ik leer ze snel een beetje kennen. En verder? Het gaat zo vanzelf dat ik het eigenlijk niet weet. Gewoon, zorgen dat het gezellig is.”

Wat brengt het bouwreisbegeleider zijn jou?
“Ontzettend veel. Ik hoor graag de verhalen van iedereen waar ik mee op stap ben. Het is ontzettend leuk om lol te hebben met de locals en om te spelen met de kindjes. Ik heb veel gereisd voor mijn werk, maar dan zat ik vooral in luxe hotels en zag ik niet zoveel van de omgeving. Tijdens een bouwreis kom je op hele andere plekken. Dat heeft mijn ogen geopend voor de armoede in de wereld. En het heeft me leren relativeren.“

Favoriete gereedschap?
In eerste instantie antwoordt Aart dat hij geen favoriet gereedschap heeft. Maar dan vertelt hij enthousiast over alle dingen die hij altijd bij zich heeft op een bouwreis. “Er gaan altijd ballonnen en slingers mee in de koffer, voor de overdrachtsceremonie van het huis aan het einde van de week. Dat is elke keer weer een mooi en emotioneel moment. En we hebben altijd een voetbal bij ons. Tijdens de week spelen we regelmatig een potje met de lokale jeugd. Aan het einde van de bouwreis geven we de voetbal aan de school of aan het dorpshoofd zodat de kinderen er mee kunnen blijven spelen, maar we niemand de ogen uitsteken. Ik heb ook altijd een quiz in mijn achterzak. Soms ben ergens waar ’s avonds niets te doen is, dan vind ik het leuk om de kennis van mijn medereizigers te testen.”

Welke ervaring blijft je altijd bij?
“Jaren geleden in Durban bouwden we voor een man die de Apartheid in Zuid Afrika nog had meegemaakt. In de 90 moet hij geweest zijn. Aan het eind van de week hield hij een mooi verhaal. Hij zei: ‘jullie weten niet hoe geweldig ik het vind dat witte managers nu mijn huis bouwen.’ Dat dit zo bijzonder voor hem was hadden wij ons helemaal niet gerealiseerd. Daar kreeg ik wel een brok van in mijn keel.”

Waar heb je bewondering voor?
“Voor de innerlijke beschaving, de beleefdheid en de bescheidenheid van mensen die materieel helemaal niets hebben. In Nederland zijn wij best vaak onbeschoft. We kunnen echt nog wel iets van deze mensen leren. Ik heb ook bewondering voor de mensen van Habitat. In Nederland en in de landen waar we bouwen. Er moet zoveel geregeld en georganiseerd worden voordat er een groep mensen op bouwreis gaat. Wij als bouwreisbegeleiders rollen in een opgemaakt bed hoor.”

tekst: Gerda van der Meer

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.

×